Co ciekawe, choć łatwo jest spojrzeć na tureckiego vana i założyć, że jest on białym kotem z plamami koloru, z genetycznego punktu widzenia dokładnie odwrotnie. PRAWDA. W wyniku genu srokaty, turecki van ma w rzeczywistości ubarwienie czerwonego, kremowego, czarnego, niebieskiego lub pręgowanego kota z dużymi białymi plamami pokrywającymi ich ciała. Podczas gdy ten gen zwykle objawia się plamistością lub plamistością koloru (pomyśl o czarno-białych cętkowanych koniach lub krowach), w tureckiej furgonetce biel manifestuje się w pojedynczej, dużej „plamice”, która pokrywa tułów.
Oprócz wyraźnego ubarwienia, płaszcz tureckiego vana jest średniej długości i jednowarstwowy, dzięki czemu jest kaszmirowo miękki i łatwy w utrzymaniu, według Stowarzyszenia Miłośników Kotów. Leży blisko ich ciał, nadając tureckiemu vanowi satynowy wygląd, a ich płaszcze są zaskakująco wodoodporne, dzięki czemu łatwo je wysuszyć, gdy się zmokną, ale trudno je wykąpać.
Pamiętasz, jak mówiliśmy, że turecki van jest wysportowany? Tak, proszę, nie myl tego z myśleniem, że są pełne wdzięku. Meble chwieją się i kołyszą, gdy skacze, rzeczy zostaną zrzucone z półek, gdy przechodzi obok, a za każdym razem, gdy schodzi z powrotem na podłogę, na pewno o tym wiesz.
< /div>
Podczas gdy tureckie furgonetki przywiązują dużą wagę do członków swojej rodziny (Krieger mówi „zdecydowanie to ludzie z kotów”), nie są to zwykle koty na kolanach. Mogą leżeć obok ciebie i z radością pozwolą się głaskać, ale to nie jest rasa, która toleruje podrywanie i często chce być blisko ciebie, a nie na ty.
Wreszcie, w zależności od indywidualnego temperamentu, tureckie furgonetki mają reputację chętnych do pływania i entuzjastów wody. Właściciele zgłaszają, że ich furgonetki bawią się w toaletach, odkręcają krany z wodą, aby mogli pić i pluskać się, a nawet jeździli na krótkie kąpiele w basenach lub jeziorach.
Potrzeby życiowe
Tureckie furgonetki dobrze radzą sobie w gospodarstwie domowym z jednym zwierzęciem domowym. Umieszczone w domu z innymi kotami dość szybko akceptują towarzystwo. Psy też nie mogą stanowić problemu, o ile są odpowiednio i cierpliwie przedstawiane.
Jeśli chodzi o rodziny, tureckie vany chętnie się bawią dzieci, ale należy zadbać o to, aby przypominać maluchom, jak wchodzić w interakcje ze zwierzętami i zwracać uwagę na mowę ciała kotka.
„Z zasady nie chcą, aby ich zabrano i przetrzymywano” — mówi Krieger. „To rodzaj tureckiego vana; okazują swoje uczucia na inne sposoby. Więc jeśli są z dziećmi, to jest coś ważnego, aby dzieci wiedziały”.
POWIĄZANE: Jak pomóc dzieciom w zdrowym związku ze zwierzętami domowymi
Tureckie furgonetki to towarzyska i inteligentna rasa i nie jest kotem, którego możesz zostawić samego na cały dzień. Jeśli musisz zostawić je w spokoju, musisz upewnić się, że nie będą odczuwać lęku separacyjnego.
„Musisz mieć dla nich rzeczy, takie jak interaktywne zabawki, które lubią” – mówi Krieger. „Musisz upewnić się, że masz to pionowe terytorium [takie jak kocie drzewa] i drapaki i wszystkie tego typu rzeczy dla nich. Możesz nawet chcieć mieć kamerę dla zwierząt, aby móc z nimi wchodzić w interakcje”.
Pielęgnacja
Tureckie furgonetki to sezonowe śmieci, ponieważ ich płaszcz gęstnieje w miesiącach zimowych i przerzedza się w cieplejszych miesiącach. Ale poza sezonowymi zmianami są dość łatwymi w utrzymaniu kotami, ze względu na brak podszerstka.
Szczotkowanie ich raz w tygodniu rzadszym pędzlem powinno wystarczyć, aby wyglądały na błyszczące i ostre. Kąpiele nie powinny być częstym zjawiskiem, ale kiedy są konieczne, wiedz, że naturalnie hydrofobowa powłoka tureckiego vana może utrudnić ich prawidłowe czyszczenie.
Jak w przypadku wszystkich kotów, pamiętaj o przycinaniu paznokci tureckiego vana, utrzymuj jego kuwetę w czystości i myj zęby w domu.
Zdrowie
< div class="akapit">
Jako bardzo stara, naturalnie występująca rasa, turecka furgonetka jest w dużej mierze wolna od problemów genetycznych i wad zdrowotnych związanych z rasą. W przeciwieństwie do tureckiej angory turecka furgonetka nie ma problemów z głuchotą.
Uważanie na typowe problemy kotów w miarę ich starzenia się jest bezpiecznym zakładem, i starsze koty mogą wymagać dostosowania diety, aby nie wpadły w pułapkę otyłości.
Dodatkowo ze względu na większy rozmiar tureckiego vana, możesz porozmawiać ze swoim weterynarzem o opóźnianiu jakiejkolwiek procedury kastracji lub kastracji, ponieważ wczesne dostosowanie poziomu hormonów może wpłynąć na wzrost kości i mięśni.
< p> „Czasami te większe rasy są sterylizowane w wieku czterech lub pięciu miesięcy, ponieważ jest to norma weterynaryjna”, mówi Carol Margolis, DVM, DACT, z Gold Coast Center for Veterinary Care na Long Island w stanie Nowy Jork. „Ale ja” Jestem specjalistą od reprodukcji, więc jestem wielkim fanem hormonów reprodukcyjnych. Pozwolę moim większym rasom kotów zbliżyć się do pierwszego roku życia [przed kastracją lub kastracją], jeśli to możliwe.”
Historia
Turecka furgonetka istnieje od wieków, naturalnie przemierzając góry w ich ojczyznach dzisiejszej Turcji. Konkretne pochodzenie rasy jest zawsze trudne do wyśledzenia, ale archeolodzy znaleźli dzieła sztuki i biżuterię sprzed co najmniej 5000 lat, które noszą wizerunki kotów o niezwykle podobnych kształtach ciała i oznaczeniach do tureckiej furgonetki, według Turkish Van Cat Club (TVCC).
Rasa różni się genetycznie od angory tureckiej pod wieloma względami, z których najbardziej zauważalnym jest ubarwienie sierści. Podczas gdy tureckie angory to solidnie białe koty, turecka furgonetka jest w rzeczywistości kotem o ciemniejszym kolorze z dużymi białymi plamami, które pokrywają prawie całe ich ciała.
Turecki van zaczął zyskiwać na popularności poza swoim ojczystym krajem, gdy dwie brytyjskie pisarki podróżnicze, Laura Lushington i Sonia Halliday, dostały w prezencie parę kotów vana podczas zwiedzania kraju w 1954 roku, według (TVCC). Zaskoczeni tym, jak ciężko para kotów radziła sobie z trudami podróży samochodem i zachwyceni ich zamiłowaniem do pływania, Lushington i Halliday postanowili zabrać koty z powrotem do domu i wkrótce potem zaczęli hodować parę.
Pierwotnie nazywany kotem tureckim, nazwa została zmieniona na turecki van po otrzymaniu uznania przez Radę Zarządzającą Fantastyki Kotów (GCCF) w 1969 roku, aby pomóc odróżnić rasę od tureckiej angory . Samochody dostawcze zostały sprowadzone do Stanów Zjednoczonych w 1982 r. i zaakceptowane przez Stowarzyszenie Miłośników Kotów w 1994 r.
Ciekawostki
- Turecka furgonetka istnieje w ich ojczystym kraju od tak dawna, że na Górę Ariat na Arce Noego przybywają opowieści o tej rasie.
- Wiele tureckich furgonetek ma małe, kolorowe oznaczenia między łopatkami. W ich ojczystej Turcji jest to powszechnie określane jako „odcisk kciuka Allaha” i mówi się, że jest to miejsce, w którym sam Allah pobłogosławił rasę.
- Wciąż uważany za skarb narodowy, turecki van jest teraz chroniony w ich kraj pochodzenia, a eksport z Turcji są ściśle regulowane.